Almanach hokejowy - Tadeusz Kilanowicz, ur. 8 czerwca
Pragniemy dziś wspomnieć Człowieka, który jest jednym z najwybitniejszych hokeistów w historii całego polskiego hokeja na lodzie. Tadeusz Kilanowicz, pseudonim "Elek", napastnik. Urodził się 8 czerwca 1940 roku w Nowym Targu.
Będąc 14-latkiem, już wykazywał wyjątkowy talent o gry, nie tylko wśród rówieśników, ale też sporo starszych chłopaków.
Zwrócił na siebie uwagę i tym samym należy do grona współtwórców pierwszego Mistrzostwa Polski Juniorów dla Nowego Targu - w 1959 roku. Bardzo szybko znalazło się dla niego miejsce w seniorskiej drużynie Podhala, gdzie został już do ukończenia kariery sportowej.
Wszystkim imponował nie tylko swoją grą, ale i postawą na lodzie - był dżentelmenem. Nie lubił brutalnych rozwiązań, aczkolwiek nie można powiedzieć, że grał miękko. Bojowość, a równocześnie kultura gry, tworzyły z niego zawodnika pełnego sprytu, inteligencji i finezji, w unikaniu niepotrzebnych starć czy rzutów o bandę.
Swego czasu sędziowie przyznali mu tytuł "Dżentelmena tafli". Kibice i koledzy za nim przepadali. O poświęceniu dla gry, na jakie zdecydował się popularny "Elek", świadczy fakt, iż z powodu wrodzonej wady serca, lekarze zabraniali mu uprawiać sport. Nie chciał o tym słyszeć i grał na własną odpowiedzialność.
"Możliwe, iż Elkowe serce miało jakąś konstrukcyjną wadę, ale jakie to było serce!" - pisano o nim w sportowych gazetach. A serca na lodzie mu nie brakowało, walczył do końca, do ostatniej sekundy. Potrafił z niebywałą precyzją posyłać krążek do bramki, zawsze z nadgarstka, bowiem jego zdaniem gole z tak zwanej "klepki", były zbyt proste do obrony.
Był szybki, precyzyjny, o niebywałej intuicji, czasami nawet podstępny w grze z przeciwnikiem. Nigdy nie dał nikomu w swoim otoczeniu odczuć, jak wielkim jest Sportowcem, pomimo sławy, pozostał skromnym, koleżeńskim chłopakiem, o fantastycznym poczuciu humoru. Wraz z Podhalem zdobył dwa tytuły Mistrza Polski - w 1966 i 1969 roku.
Niestety w 1969 r. podczas treningu doznał przecięcia mięśnia trójgłowego, co zmusiło go do definitywnego zawieszenia łyżew na kołek. W polskiej lidze hokeja rozegrał 12 sezonów, wystąpił w nich w 318 meczach, strzelając 193 gole. 7 listopada 1965 roku w meczu Podhala z ŁKS zdobył 1000 bramkę dla Nowotarżan w lidze.
W barwach Reprezentacji Polski często wychodził, gdy drużyna grała w osłabieniu, a w ataku najlepiej odnajdywał się z Andrzejem Szalem lub Andrzejem Żurawskim i Józefem Stefaniakiem. Na swoim koncie zapisał 76 występów. Uczestniczył w 6 turniejach o Mistrzostwo Świata - w 1961, 1963, 1965, 1966, 1967 i w 1969 roku. Uświetnił swoją osobą Turniej Olimpijski w Innsbrucku, w 1964 roku. Zmarł w wieku 39 lat, 4 lipca 1979 roku w Nowym Targu, gdzie spoczął na miejscowym cmentarzu.
DalejPodhale