Franciszek Knowa

POŻEGNANIE TATY Zmarły Pułkownik Franciszek Knowa był oficerem 6 Pomorskiej Dywizji Powietrznodesantowej, najlepszej jednostki taktycznej w polskich siłach zbrojnych. W 1964 roku Tata ukończył Oficerską Szkołę Samochodową w Pile im.gen.Aleksandra Waszkiewicza. W tamtym też okresie komisja decydująca o przydziale żołnierzy do poszczególnych rodzajów wojsk skierowała go do wojsk desantowych. Z przydziałem tym łączyła się zabawna historia; tata zupełnie otwarcie przyznał się, że cierpi na lęk wysokości. Komisja doceniła jego szczerość i odwagę i skierowała do służby wojskowej w 6 PDPD. W okresie jego służby wojskowej w dywizji jej dowódcą był legendarny żołnierz z okresu II wojny światowej gen. Edwin Rozłubirski. Oficer, który zawsze był przykładem dla innych żołnierzy. Przykładem osobistej odwagi , i żołnierskiego honoru i charakteru. W 1973 roku już w stopniu kapitana tata ukończył z oceną bardzo dobrą Wyższy Kurs Doskonalenia Oficerów. W latach 1974-1977 kontynuował naukę w Wyższej Szkole Oficerskiej Samochodowej w Pilei uzyskał dyplom ukończenia studiów wyższych. Przez całe życie wojsko było nie tylko jego świadomym wyborem ale również prawdziwą pasją. Po zakończeniu w stopniu pułkownika zawodowej służby wojskowej w dalszym ciągu interesował się wszystkim co było związane z dalszym rozwojem sił zbrojnych i systemem szkolenia nowych żołnierzy. W okresie swojej służby wojskowej w Dywizji PD wykonał ponad 100 skoków ze spadochronem co jeszcze bardziej potwierdziło jego wojskowe pasje i ścisły związek z siłami zbrojnymi. Służył w wojsku w okresie gdy armii stawiano wysokie wymagania i poszczególnych żołnierzy traktowano bez taryfy ulgowej. Pomimo tego do podległych sobie żołnierzy odnosił się z życzliwością i dzielił się z nimi swoją wojskową wiedzą. Pozostawał tez zawsze wierny znanej w wojsku zasadzie, że im więcej potu na ćwiczeniach, tym mniej krwi na polu walki. Już po zakończeniu swojej zawodowej służby wojskowej z wielkim szacunkiem i sympatią wyrażał się na temat dowódcy Dywizji gen. Edwina Rozłubirskiego. Jako jego córka mogę stwierdzić, że tata był człowiekiem, który nigdy i nikomu nie odmawiał pomocy w sprawach osobistych i prywatnych. Będzie Go nam stale brakowało- żegnaj Tato!Cześć Jego pamięci!