W trakcie piątkowego meczu - wiwat dla Marcina Kolusza
Hokejowa spółka z dodatkowym pół miliona. W tle zarzuty o niewłaściwe wykorzystywanie pieniędzy i deklaracja prezesa, że gotów jest zrezygnować
Szanowni Państwo Radni "z Miasta" (bo tak potocznie mówi się na Podhalu o Nowym Targu), mieliśmy kilka rozpoznawalnych marek: kożuchy i przemysł skórzany, które dziś niemal zanikły oraz międzynarodowy spływ kajakowy na Dunajcu, który jest już tylko cieniem imprezy, jaką pamiętamy. Nowotarskie lody i jarmark to raczej sukces prywatnej inicjatywy niż miasta, a i tak jarmark coraz bardziej przegrywa z galeriami handlowymi na potęgę budowanymi w naszym mieście. Oscypek to marka bardziej regionu, niż samego miasta. Mamy szybownictwo i skoki spadochronowe na lotnisku. Pytam więc Państwa Radnych: co jeszcze jest naszą marką, z którą identyfikujemy nasze miasto? Która z tych ikon przetrwała lata, rozsławiając naszą kulturę, charakter i przywiązanie do regionu, a nie wymieniłem w zasłużonych markach dla Podhala?
Na zlecenie Rady Miasta (uchwała nr XXIV/220/2025 z 6 października 2025 r.) powstał projekt Strategii Rozwoju Miasta Nowy Targ 2040. W analizie słabych stron zapisano w nim, że miasto ma problem z rozpoznawalnością i bywa postrzegane jako "miasto przy drodze do Zakopanego". Wcale się nie dziwię, bo kto jedzie zakopianką, widzi przy Nowym Targu głównie szyldy wielkich sieci: market budowlany, fast foody, galerie handlowe. Takie same stoją w każdym mieście w Polsce, więc po co zjeżdżać? Nic z tego nie mówi, że właśnie mija się stolicę Podhala i miasto, które dało polskiemu sportowi olimpijskiemu, hokejowi najwięcej tytułów Mistrza Polski, że tu mamy galę sław wybitnych sportowców. A gdy wejdziemy na lodowisko, jest niewiele lepiej. Puchary i trofea zdobyte przez pokolenia nowotarskich hokeistów stoją pochowane, jakbyśmy się ich wstydzili. Nic nie mówi przyjezdnym, że wchodzą do świątyni polskiego hokeja, do miejsca, które wychowało dziesiątki reprezentantów kraju i olimpijczyków.
O czwartej rano, kiedy miasto jeszcze śpi
Jest niedziela, czwarta rano, często bardzo zimno. Nowy Targ śpi, a pod halą lodową zawodnicy, chłopcy i dziewczęta pakują do autokaru torby hokejowe. Przed nimi wiele kilometrów, mecz i powrót późnym wieczorem, a w poniedziałek rano szkoła i lekcje, do których trzeba się jeszcze przygotować.
Nikt im nie obiecuje, że kiedyś będą zarabiać duże pieniądze jako sportowcy. Oni chcą wyrosnąć na twardzieli, takich jak nasi podhalańscy olimpijczycy. Czerpią wzorce z legend Szarotek i ciężko trenują, bo kochają hokej i drużynę, w której są od małego dziecka. Trudno znaleźć w Nowym Targu ludzi, którzy tak mocno utożsamiają się z miastem i jego herbem ze świętą Katarzyną, tak jak sportowcy wychodzący dumnie na mecz z symbolami na piersi swojego klubu, miasta, regionu. Nawet gdy przegrywają, w sercu mają dumnę, że pochodzą z Podhala.
Awans wywalczony na lodzie
Ci sami chłopcy dorastają, wychowani przez sport. Jeden z radnych, oddając na ostatniej sesji Rady Miasta szacunek sportowcom, słusznie przypomniał, że hokeiści sami wywalczyli awans do ekstraligi. To był awans wywalczony na tafli, a nie przy biurku.
Gdy przyszedł odpowiedni moment wróciły do szatni posiłki: skrzyknęli się starsi koledzy, już prawie seniorzy, żeby dać młodej drużynie nowy impuls w pierwszej lidze, i razem wywalczyli awans do ekstraligi. Zrobili to sportowo, na lodzie, mimo kontuzji, bólu i niepewności z myślą co dalej będzie z hokejem. Nikt się tego awansu nie spodziewał. Sceptycy twierdzili, że jest ich za mało, że to raptem garstka hokeistów. Nie wiedzieli, że u nas prawie każdy ma łyżwy na strychu!
Zrobili to przy ograniczonym budżecie, bez profesjonalnego sprzętu i bez zaplecza, jakie mają ich rywale. Kto choć trochę zna współczesny hokej, ten wie, ile to znaczy dla drużyny motywacja. To sport wyżyłowany technicznie, w którym o wyniku decydują detale: przygotowanie, dieta, regeneracja, technika, sprzęt i profesjonalny sztab szkoleniowy. Dziś nie da się robić w sporcie wielkich postępów bez pieniędzy.
A oni mimo tych braków wygrali ligę, choć przed sezonem niewielu zakładało taki scenariusz. Wciąż mają wiele do poprawy, ale mają też kadrę szkoleniową, która krok po kroku może podnosić ich poziom i przybliżać ich do reprezentacji Polski, tak jak to było dawniej.
Kiedy zgłaszano drużynę do pierwszej ligi, nie brakowało głosów zwątpienia. Niektórzy na znak protestu odchodzili nawet z zarządu MMKS. Mówilli że drużyna pierwszej ligi jest niepotrzebna. Dziś, kiedy ci sami młodzi ludzie wywalczyli awans do ekstraligi, wciąż słyszymy, choć od nielicznych, że nie warto w nich inwestować.
Czy naprawdę chcemy postawić znak równości między wydatkiem na asfalt, a inwestycją w młodego człowieka? Drogi są potrzebne. Ale młodzież, która dzięki sportowi uczy się dyscypliny, odpowiedzialności, pracy i walki do końca - to inwestycja w przyszłość całego miasta.
To nie inwestycja w hokeistów. To inwestycja w młodzież
Za zajęcie pierwszego miejsca w I lidze w sezonie 2025/2026 mistrzowska klasa sportowa przysługuje każdemu zawodnikowi tej drużyny. Polski Związek Hokeja na Lodzie przyznaje ją na wniosek, więc otrzymali ją ci, którzy się o nią zwrócili. To oficjalne potwierdzenie wysokiego poziomu sportowego. I cały czas mówimy o drużynie hokejowej z Nowego Targu.
Klasa sportowa otwiera młodym ludziom drogę do dalszej edukacji: daje dodatkowe punkty w rekrutacji na niektóre uczelnie i kierunki, może zwalniać z części egzaminów sprawnościowych, a także pomagać w ubieganiu się o stypendia sportowe.
Najmłodsza drużyna ligi, zbudowana z wychowanków
Wysportowana i wykształcona młodzież to jedna z największych wartości, jakie ma dziś Nowy Targ: młodzi ludzie wychowani przez sport, zdyscyplinowani, wciąż się kształcący. W drużynie jest około 17 studentów. W tym roku PZHL wprowadził w Tauron Hokej Lidze Hokejowy System Juniorski 2026/2027, który promuje stawianie na młodych polskich zawodników i premiuje ich występy w rozgrywkach. Kluby, które zajmą trzy pierwsze miejsca w końcowej punktacji, otrzymają nagrody: 150.000,00 zł, 100.000,00 zł i 50.000,00 zł brutto. Podhale jest obecnie w tej klasyfikacji na pierwszym miejscu. To kolejny powód do dumy, może jeszcze nie wyniki sportowe, ale jakość naszej młodzieży.
Nie ma muru między młodzieżą, a seniorami
Na sesji Rady Miasta padł też zarzut, że pieniądze spółki poszły wyłącznie na drużynę seniorów, a spółka nie prowadzi szkolenia dzieci i młodzieży, choć ma je zapisane w swoich celach. Formalnie to prawda, szkolenie dzieci prowadzi dziś MMKS. Ale traktowanie seniorów i młodzieży jak dwóch osobnych światów to niezrozumienie tego, jak działa współczesny sport.
W hokeju nie ma muru między juniorami, a seniorami. Buduje się wspólny program szkoleniowy. Młodzi zawodnicy z Centralnej Ligi Juniorów są powoływani do drużyny ekstraligowej i każdego dnia pracują na to, by takie powołanie otrzymać. Działa to także w drugą stronę: trener Aleksiej Trandin, zatrudniony w MMKS-ie, może liczyć na seniorów, którzy w razie potrzeby uzupełniają skład drużyny juniorskiej. Marcin Kolusz jako drugi trener wspiera zespół CLJ MMKS-u.
Trener Andrzej Świstak koordynuje pracę grup dziecięcych i młodzieżowych nie tylko zza biurka szefa trenerów. Sam nieraz zakłada łyżwy i wychodzi na lód z najmłodszymi, a ze sobą zabiera zawodników zakontraktowanych w spółce, którzy pomagają trenerom w pracy z dziećmi i młodzieżą.
Wszystkich trenerów łączy wspólna myśl szkoleniowa, a zawodnicy mogą "przechodzić" między klubem a spółką i zdobywać doświadczenie na kolejnych poziomach. Wartość takiego modelu pracy z młodzieżą trudno przeliczyć na pieniądze. Wiem, że dziś szkolenie dzieci prowadzi MMKS, a spółka dopiero staje na nogi. Nie od razu Kraków zbudowano, ale klub i spółka mam wrażenie że starają się działać razem pomimo docierania się w sprawach bieżących, a gdy spółka okrzepnie, jej wsparcie dla szkolenia młodzieży powinno rosnąć.
Tak właśnie wygląda dobry wzorzec szkolenia: od pierwszych łyżew, przez juniorów, aż do ekstraligi, jedną drabiną. Jeśli zabraknie górnego szczebla, nie będzie o co tej drabiny oprzeć i wszystko runie. Młody zawodnik musi widzieć przed sobą cel, do którego może dojść. Musi wiedzieć, że jeśli będzie ciężko pracował, może kiedyś założyć koszulkę pierwszej, seniorskiej drużyny, zagrać przed własną publicznością i reprezentować swoje miasto na najwyższym poziomie.
Bez trenerów nie ma szkolenia, a bez pieniędzy nie ma trenerów
Trzeba jednak powiedzieć głośno, co jest dziś największą bolączką szkolenia młodzieży w MMKS Podhale: od lat brak stabilnego finansowania regularnych wynagrodzeń, a w konsekwencji brak trenerów do pracy z dziećmi i juniorami. Jak słusznie zauważono na sesji Rady Miasta, dobry trener nie będzie pracował za najniższą krajową. Jeszcze niedawno w klubie pracowało około jedenastu trenerów, dziś jest ich zaledwie kilku. Najlepsi musieli wyjechać za pracą albo zmienić zawód. Dla przypomnienia: trener Jacek Szopiński wywalczył w sezonie 2025/2026 z drużyną, którą obecnie prowadzi, historyczny awans do Division II we Francji.
Młodzi zawodnicy również szukają lepszych warunków sportowych. Nie zapominajmy, że szatnie dopiero niedawno zostały wyremontowane, a przez kilkanaście lat były w opłakanym stanie. Mamy co chwilę utalentowanych zawodników, jedną z wizytówek Szarotek jest dziś 15-letni Gabryś Wsół, który pierwsze kroki stawiał na naszej hali lodowej, a dziś zachwyca talentem najpierw na szwajcarskich, a teraz na szwedzkich taflach. To ciężka praca, wiele wyrzeczeń nie tylko tego chłopca, który dom opuscił aby szybko dojrzewać, ale rodiców, braci Gabrysia i nasz sukces, radość Podhala. Takich utalentowanych sportowców z Podhala było i będzie więcej, jeśli hokej będzie miał stabilne finansowanie. Dziś to rodzice muszą mocno być zaangażowani, aby system szkolenia wzmocnić swojemu dziecku w polskim hokeju. Udając że pomagamy sportowi w naszym mieście, czy naprawdę można powiedzieć, że w "kuźni talentów", gdzie hokej jest w genach, pieniądze wydane na takie sportowe perełki są zmarnowane?
Niedofinansowane szkolenie to prosta droga do odpływu młodych zawodników z Nowego Targu. Potrzebny jest stabilny klub i mądrze zbudowany budżet, planowany nie na jeden sezon, ale na kilka lat do przodu. Żeby zbudować drużynę, zarząd musi podpisywać z zawodnikami kontrakty długoterminowe. Dziś podpisuje się krótkie, na kilka miesięcy, bo nie wiadomo, czy za rok będą pieniądze. Z pustego i Salomon nie naleje, a żaden talent nie rozwinie się sam. Czy naprawdę remont drogi jest ważniejszy od młodego sportowca?
Od pierwszych łyżew do ekstraligi
Kiedy obecni zawodnicy byli dziećmi, ich wzorem często był Patryk Wronka. Dziś to Oni zaczynają być wzorem dla kolejnego pokolenia. Najmłodsi patrzą na nich z trybun, spotykają ich na korytarzu i na wspólnym treningu, i widzą, że marzenie o grze w pierwszej drużynie naprawdę może się spełnić. Ile radości daje dzieciakowi przybicie piątki starszemu koledze z ekstraligi!
Tak buduje się sportową ciągłość: jedno pokolenie przekazuje pałeczkę następnemu.
Co dalej, ukochana moja drużyno?
Ekstraliga może dziś zatrzymać proces degradacji i dać młodzieży nową nadzieję. Juniorzy mogą trenować z seniorami i uczyć się od doświadczonych zawodników, a najzdolniejsi dostają szansę gry na najwyższym poziomie w Polsce. Droga z lodowiska przy Parkowej do ekstraligi znów naprawdę istnieje. I to właśnie na tę drogę, Szanowni Państwo Radni, słusznie trafiły oszczędności z puli na remonty dróg.
Dlatego zamiast dzielić mieszkańców na tych "za? i "przeciw" hokejowi, warto zadać inne pytanie: komu w naszym mieście zależy na tym, żeby przesunięcie pieniędzy z remontów dróg na hokej stało się kolejnym powodem do podziałów? Czy znów mamy słuchać, że Polska się śmieje, bo górale się kłócą?
Sport wychowuje - to nie jest odkrycie Ameryki
Kim będą nasi zawodnicy za kilka lat? Wielu z nich studiuje. Część zostanie trenerami i nauczycielami, a wielu pozostanie przy sporcie i będzie wychowywać kolejne pokolenie.
Już dziś dają młodszym przykład, że warto wstać o czwartej rano, przejechać pół Polski i ciężko pracować na swoje marzenia, zamiast spędzać czas przed komputerem albo bezczynnie na ławce z piwem w ręku.
Sport wychowuje ludzi sprawnych, zdyscyplinowanych, odpowiedzialnych i potrafiących pracować w zespole. A kto w przyszłości będzie służył w wojsku, policji czy straży pożarnej? Kto stanie w obronie naszego miasta albo odważnie zareaguje, gdy w parku chuligan zaczepi kobietę?
Czy naprawdę można powiedzieć, że pieniądze przeznaczone na takie wychowanie są zmarnowane? Że budowa chodników daje miastu więcej?
Hokej, piłka nożna, sztuki walki - każda dyscyplina jest tylko narzędziem. Prawdziwym celem jest młody człowiek, który potrafi wziąć odpowiedzialność za siebie, drużynę i swoje miasto. Na to warto wydawać publiczne pieniądze, Szanowna Rado Miasta.
O spółce hokejowej radny miasta mówi: "jest to misja straceńcza i szkoda trochę tych publicznych pieniędzy" - Poważnie? To ma być dobra rada?
Radni jednogłośnie za sztandarem Podhalańczyków. Tylko kogo będzie można powołać do służby?
Na tej samej sesji Rada Miasta jednogłośnie poparła ufundowanie sztandaru dla 21. Batalionu Lekkiego Górskiego im. płk. Andrzeja Stańczyka, który kultywuje tradycje strzelców podhalańskich. Przypomniano wtedy, że ponad sto lat temu szeregi pierwszych pułków podhalańskich generała Galicy w dużej mierze zasilili ochotnicy z Nowego Targu. Dziś media codziennie przypominają nam, że czasy są niespokojne. Skąd za kilka lat wezmą się następcy tamtych ochotników, wysportowani żołnierze ?
Milion na start to nie koniec. Potrzebny jest cały mechanizm
Można się spierać o tempo i sposób powołania spółki. Rzeczywiście wiele działo się w ostatniej chwili. Ale dziś nie o to toczy się gra.
Wróćmy więc do "misji straceńczej" i pieniędzy. Rozumiem troskę o budżet, ale chcę zaproponować inne spojrzenie. To nie jest wydatek, to inwestycja. Milion złotych to zdecydowanie za mało, by odbudować markę i przekonać sponsorów, ale nie wszystko musi pochodzić z budżetu miasta. Miasto może być impulsem, a profesjonalny marketing przyciągnie przedsiębiorców, ale dopiero wtedy kiedy marka stanie na nogi, ciężar finansowania w coraz większym stopniu przejmie biznes. Najpierw trzeba zainwestować.
Pomóżmy odbudować markę Podhala
Czapki z głów przed piętnastoma radnymi, którzy zagłosowali za wsparciem spółki i wzięli odpowiedzialność za wychowanie młodzieży. Dziękuję burmistrzowi, który był jednym z inicjatorów ratowania hokeja, a także prezesowi nowo powstałej spółki hokejowej i wszystkim zaangażowanym, którzy w niecałe trzy tygodnie może nie postawili jeszcze klubu na nogi, ale dali wiarę i nadzieję.
Zamiast rozliczać na sesji prezesa z tego, czego w tak krótkim czasie nie dało się zrobić, pomóżmy mu przetrwać najtrudniejszy moment. Przedsiębiorcy, instytucje, każdy, kto ma kontakty, pomóżcie spółce dotrzeć do sponsorów, aby za rok, dwa było już lżej nie tylko hokejowi, ale i miastu, bo wszyscy gramy do jednej bramki.
Stulecie nowotarskiego hokeja zobowiązuje
Wszyscy czujemy, że zbliża się stulecie nowotarskiego hokeja. W tym roku stulecie obchodzi Polski Związek Hokeja na Lodzie, a najbardziej utytułowany i zasłużony klub w Polsce to..? Nikogo nie trzeba pytać, cała Polska zna odpowiedź.
Nie pozwólmy zaorać naszej historii. Do zobaczenia na meczu, na którym podziękujemy Marcinowi Koluszowi za reprezentowanie Nowego Targu na arenie krajowej i międzynarodowej.
Czytelnik
Na zlecenie Rady Miasta (uchwała nr XXIV/220/2025 z 6 października 2025 r.) powstał projekt Strategii Rozwoju Miasta Nowy Targ 2040. W analizie słabych stron zapisano w nim, że miasto ma problem z rozpoznawalnością i bywa postrzegane jako "miasto przy drodze do Zakopanego". Wcale się nie dziwię, bo kto jedzie zakopianką, widzi przy Nowym Targu głównie szyldy wielkich sieci: market budowlany, fast foody, galerie handlowe. Takie same stoją w każdym mieście w Polsce, więc po co zjeżdżać? Nic z tego nie mówi, że właśnie mija się stolicę Podhala i miasto, które dało polskiemu sportowi olimpijskiemu, hokejowi najwięcej tytułów Mistrza Polski, że tu mamy galę sław wybitnych sportowców. A gdy wejdziemy na lodowisko, jest niewiele lepiej. Puchary i trofea zdobyte przez pokolenia nowotarskich hokeistów stoją pochowane, jakbyśmy się ich wstydzili. Nic nie mówi przyjezdnym, że wchodzą do świątyni polskiego hokeja, do miejsca, które wychowało dziesiątki reprezentantów kraju i olimpijczyków.
O czwartej rano, kiedy miasto jeszcze śpi
Jest niedziela, czwarta rano, często bardzo zimno. Nowy Targ śpi, a pod halą lodową zawodnicy, chłopcy i dziewczęta pakują do autokaru torby hokejowe. Przed nimi wiele kilometrów, mecz i powrót późnym wieczorem, a w poniedziałek rano szkoła i lekcje, do których trzeba się jeszcze przygotować.
Nikt im nie obiecuje, że kiedyś będą zarabiać duże pieniądze jako sportowcy. Oni chcą wyrosnąć na twardzieli, takich jak nasi podhalańscy olimpijczycy. Czerpią wzorce z legend Szarotek i ciężko trenują, bo kochają hokej i drużynę, w której są od małego dziecka. Trudno znaleźć w Nowym Targu ludzi, którzy tak mocno utożsamiają się z miastem i jego herbem ze świętą Katarzyną, tak jak sportowcy wychodzący dumnie na mecz z symbolami na piersi swojego klubu, miasta, regionu. Nawet gdy przegrywają, w sercu mają dumnę, że pochodzą z Podhala.
Awans wywalczony na lodzie
Ci sami chłopcy dorastają, wychowani przez sport. Jeden z radnych, oddając na ostatniej sesji Rady Miasta szacunek sportowcom, słusznie przypomniał, że hokeiści sami wywalczyli awans do ekstraligi. To był awans wywalczony na tafli, a nie przy biurku.
Gdy przyszedł odpowiedni moment wróciły do szatni posiłki: skrzyknęli się starsi koledzy, już prawie seniorzy, żeby dać młodej drużynie nowy impuls w pierwszej lidze, i razem wywalczyli awans do ekstraligi. Zrobili to sportowo, na lodzie, mimo kontuzji, bólu i niepewności z myślą co dalej będzie z hokejem. Nikt się tego awansu nie spodziewał. Sceptycy twierdzili, że jest ich za mało, że to raptem garstka hokeistów. Nie wiedzieli, że u nas prawie każdy ma łyżwy na strychu!
Zrobili to przy ograniczonym budżecie, bez profesjonalnego sprzętu i bez zaplecza, jakie mają ich rywale. Kto choć trochę zna współczesny hokej, ten wie, ile to znaczy dla drużyny motywacja. To sport wyżyłowany technicznie, w którym o wyniku decydują detale: przygotowanie, dieta, regeneracja, technika, sprzęt i profesjonalny sztab szkoleniowy. Dziś nie da się robić w sporcie wielkich postępów bez pieniędzy.
A oni mimo tych braków wygrali ligę, choć przed sezonem niewielu zakładało taki scenariusz. Wciąż mają wiele do poprawy, ale mają też kadrę szkoleniową, która krok po kroku może podnosić ich poziom i przybliżać ich do reprezentacji Polski, tak jak to było dawniej.
Kiedy zgłaszano drużynę do pierwszej ligi, nie brakowało głosów zwątpienia. Niektórzy na znak protestu odchodzili nawet z zarządu MMKS. Mówilli że drużyna pierwszej ligi jest niepotrzebna. Dziś, kiedy ci sami młodzi ludzie wywalczyli awans do ekstraligi, wciąż słyszymy, choć od nielicznych, że nie warto w nich inwestować.
Czy naprawdę chcemy postawić znak równości między wydatkiem na asfalt, a inwestycją w młodego człowieka? Drogi są potrzebne. Ale młodzież, która dzięki sportowi uczy się dyscypliny, odpowiedzialności, pracy i walki do końca - to inwestycja w przyszłość całego miasta.
To nie inwestycja w hokeistów. To inwestycja w młodzież
Za zajęcie pierwszego miejsca w I lidze w sezonie 2025/2026 mistrzowska klasa sportowa przysługuje każdemu zawodnikowi tej drużyny. Polski Związek Hokeja na Lodzie przyznaje ją na wniosek, więc otrzymali ją ci, którzy się o nią zwrócili. To oficjalne potwierdzenie wysokiego poziomu sportowego. I cały czas mówimy o drużynie hokejowej z Nowego Targu.
Klasa sportowa otwiera młodym ludziom drogę do dalszej edukacji: daje dodatkowe punkty w rekrutacji na niektóre uczelnie i kierunki, może zwalniać z części egzaminów sprawnościowych, a także pomagać w ubieganiu się o stypendia sportowe.
Najmłodsza drużyna ligi, zbudowana z wychowanków
Wysportowana i wykształcona młodzież to jedna z największych wartości, jakie ma dziś Nowy Targ: młodzi ludzie wychowani przez sport, zdyscyplinowani, wciąż się kształcący. W drużynie jest około 17 studentów. W tym roku PZHL wprowadził w Tauron Hokej Lidze Hokejowy System Juniorski 2026/2027, który promuje stawianie na młodych polskich zawodników i premiuje ich występy w rozgrywkach. Kluby, które zajmą trzy pierwsze miejsca w końcowej punktacji, otrzymają nagrody: 150.000,00 zł, 100.000,00 zł i 50.000,00 zł brutto. Podhale jest obecnie w tej klasyfikacji na pierwszym miejscu. To kolejny powód do dumy, może jeszcze nie wyniki sportowe, ale jakość naszej młodzieży.
Nie ma muru między młodzieżą, a seniorami
Na sesji Rady Miasta padł też zarzut, że pieniądze spółki poszły wyłącznie na drużynę seniorów, a spółka nie prowadzi szkolenia dzieci i młodzieży, choć ma je zapisane w swoich celach. Formalnie to prawda, szkolenie dzieci prowadzi dziś MMKS. Ale traktowanie seniorów i młodzieży jak dwóch osobnych światów to niezrozumienie tego, jak działa współczesny sport.
W hokeju nie ma muru między juniorami, a seniorami. Buduje się wspólny program szkoleniowy. Młodzi zawodnicy z Centralnej Ligi Juniorów są powoływani do drużyny ekstraligowej i każdego dnia pracują na to, by takie powołanie otrzymać. Działa to także w drugą stronę: trener Aleksiej Trandin, zatrudniony w MMKS-ie, może liczyć na seniorów, którzy w razie potrzeby uzupełniają skład drużyny juniorskiej. Marcin Kolusz jako drugi trener wspiera zespół CLJ MMKS-u.
Trener Andrzej Świstak koordynuje pracę grup dziecięcych i młodzieżowych nie tylko zza biurka szefa trenerów. Sam nieraz zakłada łyżwy i wychodzi na lód z najmłodszymi, a ze sobą zabiera zawodników zakontraktowanych w spółce, którzy pomagają trenerom w pracy z dziećmi i młodzieżą.
Wszystkich trenerów łączy wspólna myśl szkoleniowa, a zawodnicy mogą "przechodzić" między klubem a spółką i zdobywać doświadczenie na kolejnych poziomach. Wartość takiego modelu pracy z młodzieżą trudno przeliczyć na pieniądze. Wiem, że dziś szkolenie dzieci prowadzi MMKS, a spółka dopiero staje na nogi. Nie od razu Kraków zbudowano, ale klub i spółka mam wrażenie że starają się działać razem pomimo docierania się w sprawach bieżących, a gdy spółka okrzepnie, jej wsparcie dla szkolenia młodzieży powinno rosnąć.
Tak właśnie wygląda dobry wzorzec szkolenia: od pierwszych łyżew, przez juniorów, aż do ekstraligi, jedną drabiną. Jeśli zabraknie górnego szczebla, nie będzie o co tej drabiny oprzeć i wszystko runie. Młody zawodnik musi widzieć przed sobą cel, do którego może dojść. Musi wiedzieć, że jeśli będzie ciężko pracował, może kiedyś założyć koszulkę pierwszej, seniorskiej drużyny, zagrać przed własną publicznością i reprezentować swoje miasto na najwyższym poziomie.
Bez trenerów nie ma szkolenia, a bez pieniędzy nie ma trenerów
Trzeba jednak powiedzieć głośno, co jest dziś największą bolączką szkolenia młodzieży w MMKS Podhale: od lat brak stabilnego finansowania regularnych wynagrodzeń, a w konsekwencji brak trenerów do pracy z dziećmi i juniorami. Jak słusznie zauważono na sesji Rady Miasta, dobry trener nie będzie pracował za najniższą krajową. Jeszcze niedawno w klubie pracowało około jedenastu trenerów, dziś jest ich zaledwie kilku. Najlepsi musieli wyjechać za pracą albo zmienić zawód. Dla przypomnienia: trener Jacek Szopiński wywalczył w sezonie 2025/2026 z drużyną, którą obecnie prowadzi, historyczny awans do Division II we Francji.
Młodzi zawodnicy również szukają lepszych warunków sportowych. Nie zapominajmy, że szatnie dopiero niedawno zostały wyremontowane, a przez kilkanaście lat były w opłakanym stanie. Mamy co chwilę utalentowanych zawodników, jedną z wizytówek Szarotek jest dziś 15-letni Gabryś Wsół, który pierwsze kroki stawiał na naszej hali lodowej, a dziś zachwyca talentem najpierw na szwajcarskich, a teraz na szwedzkich taflach. To ciężka praca, wiele wyrzeczeń nie tylko tego chłopca, który dom opuscił aby szybko dojrzewać, ale rodiców, braci Gabrysia i nasz sukces, radość Podhala. Takich utalentowanych sportowców z Podhala było i będzie więcej, jeśli hokej będzie miał stabilne finansowanie. Dziś to rodzice muszą mocno być zaangażowani, aby system szkolenia wzmocnić swojemu dziecku w polskim hokeju. Udając że pomagamy sportowi w naszym mieście, czy naprawdę można powiedzieć, że w "kuźni talentów", gdzie hokej jest w genach, pieniądze wydane na takie sportowe perełki są zmarnowane?
Niedofinansowane szkolenie to prosta droga do odpływu młodych zawodników z Nowego Targu. Potrzebny jest stabilny klub i mądrze zbudowany budżet, planowany nie na jeden sezon, ale na kilka lat do przodu. Żeby zbudować drużynę, zarząd musi podpisywać z zawodnikami kontrakty długoterminowe. Dziś podpisuje się krótkie, na kilka miesięcy, bo nie wiadomo, czy za rok będą pieniądze. Z pustego i Salomon nie naleje, a żaden talent nie rozwinie się sam. Czy naprawdę remont drogi jest ważniejszy od młodego sportowca?
Od pierwszych łyżew do ekstraligi
Kiedy obecni zawodnicy byli dziećmi, ich wzorem często był Patryk Wronka. Dziś to Oni zaczynają być wzorem dla kolejnego pokolenia. Najmłodsi patrzą na nich z trybun, spotykają ich na korytarzu i na wspólnym treningu, i widzą, że marzenie o grze w pierwszej drużynie naprawdę może się spełnić. Ile radości daje dzieciakowi przybicie piątki starszemu koledze z ekstraligi!
Tak buduje się sportową ciągłość: jedno pokolenie przekazuje pałeczkę następnemu.
Co dalej, ukochana moja drużyno?
Ekstraliga może dziś zatrzymać proces degradacji i dać młodzieży nową nadzieję. Juniorzy mogą trenować z seniorami i uczyć się od doświadczonych zawodników, a najzdolniejsi dostają szansę gry na najwyższym poziomie w Polsce. Droga z lodowiska przy Parkowej do ekstraligi znów naprawdę istnieje. I to właśnie na tę drogę, Szanowni Państwo Radni, słusznie trafiły oszczędności z puli na remonty dróg.
Dlatego zamiast dzielić mieszkańców na tych "za? i "przeciw" hokejowi, warto zadać inne pytanie: komu w naszym mieście zależy na tym, żeby przesunięcie pieniędzy z remontów dróg na hokej stało się kolejnym powodem do podziałów? Czy znów mamy słuchać, że Polska się śmieje, bo górale się kłócą?
Sport wychowuje - to nie jest odkrycie Ameryki
Kim będą nasi zawodnicy za kilka lat? Wielu z nich studiuje. Część zostanie trenerami i nauczycielami, a wielu pozostanie przy sporcie i będzie wychowywać kolejne pokolenie.
Już dziś dają młodszym przykład, że warto wstać o czwartej rano, przejechać pół Polski i ciężko pracować na swoje marzenia, zamiast spędzać czas przed komputerem albo bezczynnie na ławce z piwem w ręku.
Sport wychowuje ludzi sprawnych, zdyscyplinowanych, odpowiedzialnych i potrafiących pracować w zespole. A kto w przyszłości będzie służył w wojsku, policji czy straży pożarnej? Kto stanie w obronie naszego miasta albo odważnie zareaguje, gdy w parku chuligan zaczepi kobietę?
Czy naprawdę można powiedzieć, że pieniądze przeznaczone na takie wychowanie są zmarnowane? Że budowa chodników daje miastu więcej?
Hokej, piłka nożna, sztuki walki - każda dyscyplina jest tylko narzędziem. Prawdziwym celem jest młody człowiek, który potrafi wziąć odpowiedzialność za siebie, drużynę i swoje miasto. Na to warto wydawać publiczne pieniądze, Szanowna Rado Miasta.
O spółce hokejowej radny miasta mówi: "jest to misja straceńcza i szkoda trochę tych publicznych pieniędzy" - Poważnie? To ma być dobra rada?
Radni jednogłośnie za sztandarem Podhalańczyków. Tylko kogo będzie można powołać do służby?
Na tej samej sesji Rada Miasta jednogłośnie poparła ufundowanie sztandaru dla 21. Batalionu Lekkiego Górskiego im. płk. Andrzeja Stańczyka, który kultywuje tradycje strzelców podhalańskich. Przypomniano wtedy, że ponad sto lat temu szeregi pierwszych pułków podhalańskich generała Galicy w dużej mierze zasilili ochotnicy z Nowego Targu. Dziś media codziennie przypominają nam, że czasy są niespokojne. Skąd za kilka lat wezmą się następcy tamtych ochotników, wysportowani żołnierze ?
Milion na start to nie koniec. Potrzebny jest cały mechanizm
Można się spierać o tempo i sposób powołania spółki. Rzeczywiście wiele działo się w ostatniej chwili. Ale dziś nie o to toczy się gra.
Wróćmy więc do "misji straceńczej" i pieniędzy. Rozumiem troskę o budżet, ale chcę zaproponować inne spojrzenie. To nie jest wydatek, to inwestycja. Milion złotych to zdecydowanie za mało, by odbudować markę i przekonać sponsorów, ale nie wszystko musi pochodzić z budżetu miasta. Miasto może być impulsem, a profesjonalny marketing przyciągnie przedsiębiorców, ale dopiero wtedy kiedy marka stanie na nogi, ciężar finansowania w coraz większym stopniu przejmie biznes. Najpierw trzeba zainwestować.
Pomóżmy odbudować markę Podhala
Czapki z głów przed piętnastoma radnymi, którzy zagłosowali za wsparciem spółki i wzięli odpowiedzialność za wychowanie młodzieży. Dziękuję burmistrzowi, który był jednym z inicjatorów ratowania hokeja, a także prezesowi nowo powstałej spółki hokejowej i wszystkim zaangażowanym, którzy w niecałe trzy tygodnie może nie postawili jeszcze klubu na nogi, ale dali wiarę i nadzieję.
Zamiast rozliczać na sesji prezesa z tego, czego w tak krótkim czasie nie dało się zrobić, pomóżmy mu przetrwać najtrudniejszy moment. Przedsiębiorcy, instytucje, każdy, kto ma kontakty, pomóżcie spółce dotrzeć do sponsorów, aby za rok, dwa było już lżej nie tylko hokejowi, ale i miastu, bo wszyscy gramy do jednej bramki.
Stulecie nowotarskiego hokeja zobowiązuje
Wszyscy czujemy, że zbliża się stulecie nowotarskiego hokeja. W tym roku stulecie obchodzi Polski Związek Hokeja na Lodzie, a najbardziej utytułowany i zasłużony klub w Polsce to..? Nikogo nie trzeba pytać, cała Polska zna odpowiedź.
Nie pozwólmy zaorać naszej historii. Do zobaczenia na meczu, na którym podziękujemy Marcinowi Koluszowi za reprezentowanie Nowego Targu na arenie krajowej i międzynarodowej.
Czytelnik
Śródtytuły pochodzą od Autora.
s/





























Albo chce się na jakimś poziomie tworzyć I drużynę albo bęcki w każdym meczu.
Jeżeli się poważnie tratuje temat to 5-6 mln na rok( minimum), żeby nawiązywać walkę. Młodymi chłopcami nic nie da się zrobić( chociaż walczą dzielnie)
1 mln na rok to można pograć w cymbergaja.
Naiwnym jest myślenie, że sponsorzy będą ciągnąć do drużyny która jest na końcu. Jaka to wartość dodana mieć logo firmy drużyny przegrywającej non stop. Tylko wizerunek na tym traci.
Wniosek końcowy Panie i Panowie Radni, Panie Burmistrzu , albo rozsądne dofinansowanie albo udawanie, że Wam zależy na hokeju w Nowym Targu.