Co mogłoby się wydarzyć…

• Co jeszcze musi się wydarzyć…

Wydźwięk poprzedniego felietonu, poświęconego znikomej tylko części problemów na nowotarskich drogach, a także liczne telefony od znajomych, skłoniły mnie do antycypowania tego tematu w innym wymiarze.

Poruszyłem temat utopijnego projektu wielkiej hali widowiskowej, budowli na teraz Podhalu zupełnie zbędnej; mamy inne potrzeby, znacznie bliższe i znacznie tańsze.

Ale mamy rzecz bezcenną w dzisiejszych czasach, a więc teren w miejscu, które można w miarę szybko zaadaptować i skomunikować z aglomeracją, a przy okazji ulżyć w jej codziennych kłopotach transportowych. Wyczekiwana od lat obwodnica poprawiła częściowo sytuację tylko tzw. zakopianki, ale nie przysporzyła problemów na wschodniej rubieży miasta. Kierowcy tamtędy podróżujący mają w weekendy coraz "dalej od szosy", stoją w korkach i klną na czym świat stoi. Nie będę podpowiadał, na kogo powinni kląć, bo tekst wydłużyłby się ponad miarę...

Wróćmy więc do miejsca, o którym rozprawiałem z kilkoma zacnymi obywatelami naszego grodu i możliwości jego zagospodarowania; szczególnie jeden przypadł mi do gustu.

Na tle gasnącego hokeja i coraz wyższych wymagań infrastrukturalnych drugoligowej piłki nożnej, w podhalańskim sporcie jawi się jeszcze jeden podmiot, którego zarówno sportowa jak i społeczna rola wydaje się być nieoceniona. Kojarzy się z możliwością motoryzacyjnej edukacji przy okazji wielkich imprez i kontaktu z wielkim sportem.

Przylotniskowe hektary stanowią wymarzone miejsce na powstanie nowoczesnej motoareny, na której można zrobić wszystko, co na świecie tworzy rozrywkowe show, a co za tym idzie, duże pieniądze. Mamy na Podhalu ogromne tradycje i sukcesy w sporcie motorowym, który dziś ze zrozumiałych względów środowiskowych wypychany jest na urbanistyczny margines, ale stanowi magnes przyciągający tłumy kibiców, także i potencjalnych uczestników i klientów. Skromny tor trialowy pod Szaflarami stanowi świadectwo, że nawet przy szczupłych funduszach, ale przy mądrym działaniu można stworzyć widowisko, które daje profesjonalną legitymację działaczom AMK "Gorce". Prezes klubu, Rafał Luberda, od pewnego czasu próbuje zachęcić włodarzy miasta do działań, które mogłyby zaowocować obiektem, jaki niejednemu chciałby się przyśnić, a jakich wiele jest już na świecie, w Europie także...

Tory motocyklowe: trial, cross, enduro, zaadaptowane także dla quadów i cyklistów i na początek podstawowa infrastruktura kontenerowa, dałaby punkt wyjściowy przyszłej motoareny z parkingami, polem biwakowym; potem może jakiś hotel, pawilon gastronomiczny, tor kartingowy, muzeum rajdów górskich itp.. Dopięcie straszącego obok Castoramy drogowego ogryzka wschodniej obwodnicy, dałoby asumpt do stworzenia tam sieci komunikacyjnej, która ucieszyłaby pewnie grubych gazdów z Białki i Bukowiny, ale też i Pienin; może nawet by się dorzucili do kapelusza...

A obok przecież jest lotnisko, na którym lądowaliby swymi aeroplanami posiadacze platynowych kart bankowych, którym może przyśniłby się przy okazji plac golfowy. Znam nawet pewną zacną osobę w mieście, która nosi w kieszeni piłeczkę wbijaną w dołki, a w sercu sentyment do sportu motocyklowego. A i dawnych mistrzów tej dyscypliny w mieście nie brakuje: Jedynak, Sięka, Kowalczyk, Topór, Pawlikowski, bracia Łukaszczykowie, a Kaczmarczyk, Marcinów i nowa generacja dalej zbiera punkty na zawodach; Luberda musi to tylko zawijać w złotko...

To nie są mrzonki, to całkiem niezły projekt, znacznie bardziej realny od pałacu na lodzie, tańszy i bliższy, który mógłby wpisać się w poprawę koszmaru komunikacyjnego i wskazać także obecnym, zakutym w kaski rycerzom miejsce, gdzie mogliby się wyszaleć, z dala od górskich ścieżek i polan czy osiedlowych uliczek.

Jednak pod jednym warunkiem, że musieliby za to uiścić opłatę; to przecież teraz norma. Skończyła się era darmowych imprez (choć przed każdymi wyborami nie brak populistycznych pikników!), opłaty są nieodzownym elementem każdego dziś przedsięwzięcia, które musi być rentowne, bo w przeciwnym wypadku nie ma sensu.
Płaci się za parkowanie w mieście i miejscach krajobrazowych (zapraszam pod Tatry !!!), za wstęp do muzeum czy galerii, do ogrodu zoologicznego i botanicznego. Płaci się wszędzie i za wszystko - na całym świecie, u nas też nie może być inaczej. I co ciekawe, jeśli cena jest stosowna do jakości oferty, frekwencja jest zdumiewająco wysoka; przykładem wbrew malkontentom jest choćby Brama w Gorce...

Mamy w Polsce wiele ciekawych obiektów w różnych miejscach. W naszym mieście jest też wiele możliwości udokumentowania bogactwa miejscowego sportu; Nowy Targ kojarzy się wszystkim z hokejem i daj Boże, aby nadal tak było! Piłka nożna z przytupem wskoczyła na podhalańskie salony i niech dalej się toczy. Mamy wielokrotne mistrzostwo kraju w motocyklach, to ogromny potencjał.

Skocznia w Wiśle nosi imię Adama Małysza i należy mu się. Gdańsk uhonorował swojego słynnego skoczka przez mur mianem lotniska im. Lecha Wałęsy, komentarz zbędny. Tak jak zbędne byłyby dywagacje, czyim imieniem należałoby nazwać Podhalańską Motoarenę, gdyż kandydat jest tylko jeden.

Nowy Targ może poszczycić się jedynym na świecie motocyklowym Mistrzem Wszechczasów - to Tadeusz Błażusiak. Może więc warto byłoby takiego fachowca zapytać, co sądzi na temat pomysłu, który mógłby dać miastu zarówno sławę i pieniądze. Bo oba te walory "Taddy" zdobył przez parę dekad ciężką pracą, popartą mądrością, a tego nam dziś najbardziej potrzeba...

Jacek Sowa